De
wintertaling is de kleinste eend van Nederland waarbij het mannetje
veel opvallender gekleurd is dan het vrouwtje. De vlucht van de
wintertaling kenmerkt zich door een snelle vleugelslag en plotselinge
wendingen. In de vlucht is het mannetje onder andere te herkennen aan
een groen met zwart en wit omrand gedeelte op de vleugel. Hierdoor,
maar vooral ook door de roodbruine kop met de brede groene streep is
het mannetje onmiskenbaar. Het vrouwtje is lichtbruin van kleur met een
donker schubpatroon op de rug en de flanken en is gemakkelijk te
verwarren met de vrouwtjes van enkele andere eenden. Het ideale
broedbiotoop wordt gevormd door natte standplaatsen waar een combinatie
van ondiep water met een ruige oeverbegroeiing voorkomt. Met de kop
onder water zwemmen ze rond om kleine waterdieren en plantaardig
materiaal te verzamelen. In de winter verblijven wintertalingen in soms
zeer grote groepen in ons land. De Wintertaling staat op de Rode Lijst
en is het meest kwetsbaar voor verdroging en vroeg maaien. Ook het
weghalen van ruige oevervegetatie op de broedlocaties is ongunstig.
